Gasteizen elurra ari du. Nonbait, eguraldiak ere nabaritu du Laboa hil dela. Ez da euri langarra bezain tristea, ezta eguzkia bezain alaia ere, ezta zeru lainotua bezain iluna ere, ezta ekaitz zakarra bezain bortitza. Elurra gozo, pausaz eta lasai erortzen da. Ez du ekaitzaren zaratarik ateratzen, isiltasuna da bere soinua; baina denok hunkitzen gaitu.
Nire partetik esan behar Derryn bizitzen egon nintzen egunetan sentitutako herrimina asetzeko lagun oso onak izan zirela Laboaren kantuak. Artista haundi bat joan da eta nik beste artista haundi baten kantua eskeiniko diot…trixte,trixtea gaurko eguna bezela…
P.D:Alegiko kafean egon izandu zen tourreko etapak ikusten…ez dakit inork argazkirik atera zion baina polita izango litzateke Ning-ean zintzilikatzea.
2 kontu »
The URI to TrackBack this entry is: http://bikatu.blogsome.com/2008/12/01/56/trackback/
RSS feed for comments on this post.
Esantzak/n!!
Ez kezkatu, Zure helbide elektronikoa ez baita blogean agertuko., HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>
Jo, ze post politte. Izugarri gustau zait.
Comment by Olatz — December 1, 2008 @ 3:39 pm
nik itsasoan sentitu nuen atzo Laboa. Gure itsasoa ez da urdina; semeak berdez margotzen du. Atzo grixa zegoen, ez herenegun bezain zakarra, bai ordea nahasia, eta, hala ere, olatuen joan-etorria erritmikoa zen. Laboaren doinu bati jarraituz kulunkatzen zirela iruditu zitzaidan (ez nau izutzen negu hurbilak). Ur-ertzera iritsitakoan, lehertu egiten ziren harearen kontra. Han hil, eta gero bueltatu itsasora…
Niretzat ere askotan izan da Laboa baltsamo sendagarria.
Comment by kostakoa — December 2, 2008 @ 6:32 am